news programs realaudio contact archive
      Мясцовыя выбары
    Беларусь - Расея
    Праскі акцэнт
    Экспэртыза свабоды
    Эканоміка
    Правы чалавека
    Міжнародны аддзел
    Рэгіёны
    Вайна з тэрарызмам

      Курапаты
    Палітычная геаграфія
    Беларускі Iнтэрнэт
    Суайчыньнікі
    Сьвет за вакном

    Вострая брама
    Беларуская
    Aтлянтыда

    Вольная студыя
    Галерэя "Свабоды"

      Сымбаль веры
    Агляд пошты
    Здароўе
    Партрэт на Свабодзе

  
   Пошук - Google


    Час і Хвалі
    Realaudio
    Аўдыё-архiў


    RFE/RL Newsline
    Weekday Magazine
    PBU Report
    RFE/RL Homepage
    Reprints



21 Сьнежня 2002

Інструмэнтальная п’еса “Час, наперад!” Музыка Г.Сьвірыдава, аранжыроўка І.Волкава. Ансамбль “Сталіца”. Дэма-альбом “Караван”, 2002

Адной з найбольш істотных заслугаў праграмы “Мэлёдыя дня” я асабіста лічу той факт, што да працэсу стварэньня сучаснай папулярнай музыкі ў Беларусі дзякуючы гэтай праграме пэўным чынам далучыліся тыя музыканты, якія раней стаялі ад гэтага працэсу ўбаку. Сярод іх — і сёньняшні ўдзельнік праграмы.

Гаворка ідзе пра гітарыста Ігара Волкава і групу з даволі амбітнай назвай “Сталіца”, якую ён узначальвае. Мушу адзначыць, што Ігар Волкаў раней ніколі, як мне здаецца, не выстаўляў уласны талент наперадзе іншых калегаў па цэху. Магчыма, з-за гэтага яго і ведалі горш. Аднак у Ігара, ураджэнца Расеі, заставаўся час на тое, каб запісаць альбом зь песьнямі, сярод якіх былі і беларускія народныя, і адшліфаваць уласнае майстэрства так, што яно цяпер можа быць узорам, годным перайманьня.

Пры гэтым група “Сталіца” выйшла на зайздросны па якасьці ўзровень выкананьня, ня кажучы ўжо пра арыгінальнасьць рэпэртуару. П’еса славутага, саліднага расейскага кампазытара-клясыка Георгія Сьвірыдава “Час, наперад” у свой час зрабілася агульнавядомай як застаўка тэлевізійнай праграмы “Время”, а потым неяк неўпрыкмет — пэўным эталёнам, які вызначае майстэрства найперш гітарыстаў.

Ігар Волкаў зрабіў уласную аранжыроўку гэтага твору і, на маю думку, вельмі адметную і арыгінальную. П’еса нібыта пацьвярджае: сапраўды, час імкліва ляціць наперад аж да таго, што нашыя дзеці растуць куды хутчэй, чым мы самі старэем. Але ж не бядуйце: пачуемся, спадзяюся, і заўтра!

Зьміцер Падбярэскі




skip it
www.svaboda.org is © 2002 Radio Free Europe/Radio Liberty, Inc. All Rights Reserved.